Samba Salad en tienermoeders

Interview met MEMO medewerker Renie van Putte
Renie van Putte is medewerker speciale doelgroepen. Renie legt het eerste contact met welzijnsorganisaties en stadsdelen zodat MEMO in spelinlopen en ouderkamers komt waar álle kinderen met hun ouders en-of verzorgers naar toe kunnen komen. Mede dankzij de inzet van Renie zijn er steeds meer kinderen die ongeacht hun sociale en culturele achtergrond regelmatig in contact komen met muziek, dans en theater. Renie werkt niet alle dagen van de week, maar als ze binnen komt betekent dat vaak een hoop herrie, gezelligheid, positieve energie en veel grappen.

Renie, hoe werkt dat, wat doe je? 
Niets, dat gaat vanzelf.  Ik heb van nature veel energie en ik houd van lachen en vrolijkheid. Ik voel me het meest op mijn gemak als iedereen het naar zijn zin heeft. Ik ben de middelste uit een gezin van 5 kinderen, misschien dat het daar vandaan komt.

Was muziek belangrijk voor je toen je zelf de MEMO leeftijd had (0 tot 6 jaar)?  
Ik heb heel veel met muziek maar mijn ouders hadden niets met muziek, ik ben er niet mee opgegroeid. Dat vind ik heel jammer. Vroeger luisterde ik veel muziek en kocht singeltjes voor mijn pick-up. Op school had je geen muziek, alleen liedjes zingen.

Wat is jouw mooiste muzikale jeugdherinnering?
Als de buurjongen piano speelde, dan dacht ik: ‘oh dat wil ik ook’. Of als mijn vader klassieke muziek draaide en ik hem daarvan zag genieten. Dat waren bijzondere momenten.

Doe je nu iets met muziek?
Een aantal jaren geleden zong ik in een meidenrockband . Omdat ik nu iets minder tijd heb, heb ik gitaarles genomen en oefen elke dag! Moeilijk hoor, maar wel leuk! Thuis zetten we regelmatig de samba salad cd aan en gaan met het hele gezin dansen.

Naar welke muziek luister je graag?
Elektrische gitaarmuziek (liefst van vrouwen zoals Melissa Etheridge of Sass Jordan), salsa muziek, en als er disco muziek uit de jaren 70 opstaat gaan mijn voetjes ook van de vloer en zing ik uit volle borst mee.

Je hebt aan de Pabo gestudeerd en je bent voor je bij MEMO kwam cultuurcoördinator geweest bij een basisschool. Zijn er connecties met je huidige baan?
Ja, ik ben dol op kinderen en vind het belangrijk dat kinderen muziek en cultuur meekrijgen. Het kan voor kinderen net even de jus op het bord zijn en het leven op school leuker maken. Verder vind ik het belangrijk om sociaal maatschappelijk werk te doen. Ik heb o.a. Nederlandse les gegeven aan kinderen die net in Nederland waren aangekomen. Die kinderen kwamen uit veel verschillende landen. Ik had ook veel te maken met hun ouders en leefomstandigheden. Dat sprak mij wel aan.  

Hoe ben je vervolgens bij MEMO terechtgekomen?
Ik solliciteerde op de functie van office manager. Ik wilde heel graag bij MEMO werken, maar misschien was uitgerekend die functie mij niet echt op het lijf geschreven. Gelukkig zag Max Brenman, directeur van MEMO, wel wat anders in mij. Hij kwam met mijn huidige functie en daar ben ik hem nog elke dag dankbaar voor. Dankzij mijn affiniteit met muziek, mijn werkervaring als juf, met kinderen (en hun ouders) uit allerlei verschillende landen past deze functie echt bij me.

 Jij bent medewerker Speciale Doelgroepen. Wat betekent dat precies? Wat is er zo speciaal aan jouw groepen?
Toen ik net bij MEMO kwam werken kwam MEMO vrijwel uitsluitend op reguliere kinderdagverblijven en peuterspeelzalen. Het werd mijn taak om op zoek te gaan naar kinderen die daar bijvoorbeeld om sociale of economische redenen niet naartoe gaan. Ik doe veel veldwerk, bijvoorbeeld naar initiatieven waar MEMO op in kan springen. Veel scholen hebben een ouderkamer, veel buurthuizen hebben spelinlopen en zo zijn er nog tal van bestaande activiteiten. MEMO kan daar op inspringen. Ik zoek steeds naar nieuwe contacten, via Ouder-en-Kind Centra, scholen en welzijnsorganisaties en via via. Soms spring ik ook gewoon op mijn fiets op zoek naar locaties waar MEMO nog niet komt. 

Net als MEMO vind ik het belangrijk dat MEMO voor álle kinderen is. Ik ben heel gemotiveerd, stap overal op af en bel iedereen. Reacties zijn meestal heel enthousiast, mijn uiteindelijke klanten zijn me dankbaar dat ik hen kennis heb laat maken met MEMO.

Zijn MEMO bezoeken voor doelgroepkinderen anders dan de bezoeken aan bijvoorbeeld kinderdagverblijven?
Ja, doelgroepkinderen komen meestal samen met hun ouders. Dat alleen al maakt een groot verschil. Soms zijn de kinderen ook minder ‘thuis’ dan de kinderen die een aantal dagen per week in dezelfde groep doorbrengen. MEMO bezoeken voor doelgroepkinderen duren daarom wat langer, artiesten hebben zo ruim de tijd om op een ontspannen en vaak grappige manier contact te leggen met de kinderen én ouders.

 Wat kunnen muziek, theater en dans betekenen voor jouw groepen?
Heel veel. Het opent een deur naar een wereld die ze nog niet kennen. Je ziet dat kinderen vaak heel rustig worden, geconcentreerd. Ouders zien soms een andere kant van hun eigen kind. Dat ouders en kinderen samen iets moois beleven is waardevol en voor sommigen niet vanzelfsprekend.  

Soms neem je je jongste dochter mee naar een MEMO bezoek aan één van je speciale doelgroepen. Hoe ervaar je MEMO als moeder?
Ontzettend leuk. Het is echt een kadootje om samen met je kind te genieten van muziek. Je ziet je kind dansen, lachen en zingen en voor je het weet huppel je zelf ook door de ruimte, samen met andere moeders en kinderen. Je geniet dan ineens ook van de mensen om je heen en het contact is meteen gemaakt. Mijn dochter krijgt gelukkig ook MEMO op haar kinderdagverblijf, maar ook zij vindt het erg leuk om af en toe samen met haar moeder naar MEMO te gaan.

Wat is jouw Memorabele Moment? (jouw grappigste, ontroerendste of mooiste moment tijdens een MEMO optreden)?
Toen ik eens bij een groep tienermoeders ben geweest stond er een jongetje te stampen van boosheid. Zijn moeder wist niet meer wat ze moest doen, ze schreeuwde ook, het was eigenlijk heel vervelend om te zien. Toen kwam Roberto met zijn saxofoon binnen. Het jongetje werd afgeleid en was eigenlijk meteen stil. Een kwartier lang was hij heel stil, geconcentreerd, volledig in beslag genomen door wat hij zag. Hij genoot. Zijn moeder kon zich ontspannen en op een gegeven moment kon zij zelfs weer van hem genieten. Ik moest bijna huilen.