Fluitende vogeltjes

Intervieuw met Maria Martínez Ayerza
De Spaanse blok-fluitiste Maria Martínez Ayerza is een MEMO artiest van (bijna) het eerste uur. Zij speelt 2,5 jaar voor MEMO. Daarnaast werkt zij nu al 2 jaar op het bureau. Boekingen, facturen, planning, optredens, coaching, Maria heeft alle hoeken van onze organisatie gezien. Hoog tijd om onze spotlights te richten op deze spin in het MEMO web.

Hoe oud was je zelf toen je muziek ging maken?
Ik houd van muziek sinds ik me kan herinneren... Mijn ouders zijn klassieke muziek liefhebbers en mijn broers hielden van blues en pop. Thuis klonk er heel vaak muziek en ik genoot er enorm van - ik wilde altijd meezingen en dansen. We hadden ook instrumenten thuis: blokfluiten, piano en gitaar. Ik leerde eenvoudige liedjes op deze instrumenten en speelde blokfluitduetjes met mijn zus. Toen ik zes was ging ik voor het eerst naar de muziekschool, voor een cursus algemene muzikale vorming. De muziekles was het hoogtepunt van mijn hele week: ook als ik ziek was, met koorts en keelpijn, zou ik mijn ouders vragen of ik 'alsjeblieft naar de muziekles mocht...'

Waarom ben je naar een conservatorium gegaan?
In Spanje kun je als kind al naar het Conservatorium - daar krijg je een uitgebreide muzikale opleiding (intensiever dan bij een muziekschool). Vanaf mijn zevende kreeg ik muzieklessen op het Conservatorium van Cuenca, mijn geboortestad. Ik wilde eerst piano leren, maar er was geen plek en toen koos ik voor blokfluit. Ik zei letterlijk tegen mijn moeder: 'zo hoef ik niet veel te oefenen, want ik kan al heel goed fluiten, ik heb het van Ana -mijn grote zus- geleerd...' - al op mijn eerste dag ontdekte ik dat blokfluit spelen niet zo eenvoudig is, dat ik nog veel te leren had, en dat er bovendien allerlei soorten blokfluiten bestaan: in alle maten, lengtes, vormen en kleuren. Meteen op die dag besloot ik blok-fluitiste te worden - en sindsdien heb ik geen twijfels gehad.

Toen ik 16 was, verhuisde ik naar Sevilla om de laatste twee jaar van mijn Conservatorium opleiding te volgen. Dit was een hele grote beslissing: ik ging alleen wonen, 600 kilometers van mijn familie vandaan... Maar het was zeker de moeite waard. Sevilla is de mooiste stad die ik ken en de beste plek om te leven. Daar heb ik veel geleerd, goede vrienden gemaakt en mijn eerst professioneel muziekensemble opgericht, een barokquartet (zang, theorbe, viola da gamba en blokfluit).

Waarom ben je naar Nederland gekomen en wil je nog terug naar Spanje?
Toen ik 18 was, kreeg ik in Sevilla mijn blokfluit diploma. Er was in Spanje geen mogelijkheid om verder te studeren en ik besloot naar Nederland te komen. Hier zijn uitstekende blokfluitdocenten en er is een bloeiend muziekleven. Ik heb zes jaar op het Conservatorium van Amsterdam gestudeerd, In principe wilde ik maar een paar jaar in Nederland blijven, maar ik vond steeds nieuwe uitdagingen (een tweede studie: Muziekwetenschap, interessante professionele projecten, en natuurlijk goede vrienden). Nu woon ik al bijna negen jaar in Nederland en ik denk niet dat ik in de komende jaren terug naar Spanje zal verhuizen - er zijn te veel goede redenen om hier te blijven, zowel persoonlijk als professioneel.

Wat voor soort muziek speel je? Treed je vaak op? Kunnen we je binnenkort ergens zien optreden?
Een beetje van alles! Met The Royal Wind Music (een dubbelsextet van Renaissance blokfluiten: www.royalwindmusic.org) speel ik Europese muziek van de Renaissance (16e en 17e eeuw).
Met AeroDynamic (een trio met Harma Everts, sopraan en Stephanie Brandt op blokfluiten, www.trioaerodynamic.nl) speel ik zowel middeleeuwse als hedendaagse muziek. We maken ook graag gebruik van visuele elementen zoals kostuums, dans en beweging, verlichting of video projecties. 
Ik treed ook vaak op met het enige flamenco koor van Nederland, Calle Real (www.calle-real.nl) - we spelen vooral fandango's en sevillanas.
En natuurlijk speel ik dankzij MEMO voor kinderen in Amsterdam!
Verder speel ik ook soms met andere ensembles of geef ik solo concerten, voor een overzicht van mijn aankomende optredens kun je kijken op www.mariayerza.com

Ik heb je wel eens zien optreden met een heel groot apparaat aan je mond, wat ik zelf niet meer als blokfluit zou herkennen. Hoeveel blokfluiten heb je en hoe groot of hoe klein zijn ze? Ik heb een stuk of 30 blokfluiten. De kleinste is ongeveer 15 centimeters en de langste is twee meter lang.

Je treedt op voor alle soorten groepen en sinds kort ook voor kinderen van 4 tot 6 op de basisschool. Wat is jouw favoriete leeftijdsgroep?
Elke leeftijdsgroep is anders leuk... moeilijke vraag! Als ik moet kiezen, ga ik voor de jongste en de oudste kinderen: Baby's reageren heel sterk op de muziek. Ze worden er stil van of juist heel actief (soms zie je plotseling alle voetjes bewegen...). De kinderen op de basisschool zijn altijd nieuwsgierig. Ik houd van hun vragen en commentaar en geniet van hun openheid.

Ik ben bij een paar MEMO optredens van je geweest en het is opvallend dat kinderen bijzonder geconcentreerd zijn en dat je ze altijd meekrijgt om met jou door de ruimte te dansen? Hoe doe je dat?
Ik probeer mijn optredens goed op te bouwen en maak zoveel mogelijk visueel contact met alle kinderen. Als je binnenkomt ben je een 'bezoeker', een onbekende. Maar als je aan het begin van je bezoek even de tijd neem om contact te maken met alle kinderen, ben je na enkele minuten geen onbekende meer - vanaf dat moment krijg je de kinderen makkelijk mee om te dansen, mee te zingen of juist heel goed te luisteren. Ik kijk steeds of de meerderheid van de kinderen geconcentreerd is, als dit niet zo is probeer ik hun aandacht weer te trekken.

Wat is jouw Memorabele Moment (jouw grappigste, ontroerendste of mooiste moment tijdens een MEMO optreden)?
Ik heb veel mooie momenten meegemaakt. Enkele voorbeelden:
Een meisje (twee en half) dat altijd bang was voor onbekenden (en dus natuurlijk ook MEMO muzikanten) overwon haar angst en bleef rustig tijdens mijn hele voorstelling. De leidsters zeiden dat het de eerste keer was dat ze een hele MEMO had bijgewoond en ook nog even meegedanst! Ik vond het heel mooie om te zien.
Kinderen die het hoesje van mijn blokfluit aaien "zodat die lekker slaapt"
Ik ben altijd ontroerd als kinderen me na het bezoek herkennen. Ooit heb ik twee keer achter elkaar in hetzelfde kinderdagverblijf gespeeld. De tweede keer kwam een van de peuters naar mij toe en zei: "Ik weet wie je bent, je bent de mevrouw met de blokfluiten! En we gaan dansen zoals vogeltjes, en dan ga je de grote fluit uitpakken, en dan die kleine babyfluit!" Ook enkele weken na een MEMO bezoek bij een basisschool liep ik langs het schoolplein en werd geroep door een groep kinderen (4-5 jaar oud): "Juf Maria! Kom je weer bij ons spelen met die grote vierkante fluit? Dat was heel erg leuk!" Op deze momenten merk je dat een MEMO bezoek heel belangrijk en speciaal is voor de kinderen.