Elk jaar een fancyfair, elke week memo

Anne Jantzen heeft haar eigen kinderdagverblijf ‘de Kleine Plantage’ in de Oostelijke Binnenstad. Ze werkt vijf dagen in de week en mist zelden een MEMO optreden. Anne is een klant van bijna het eerste uur.

Hoe en wanneer ben jij ooit in contact gekomen met MEMO?
Als ik het mij goed herinner ben ik persoonlijk benaderd door Max. (Max Brenman, oprichter van MEMO, red.) Dat hij op een dag zelf langs kwam met allerlei promotiemateriaal onder zijn arm van MEMO. Hij hield zo’n vurig pleidooi dat ik er meteen open voor stond.

Je hebt altijd gekozen voor wekelijkse MEMO’s. Waarom?
Omdat het op deze manier een vast en duidelijk onderdeel van ons aanbod voor de kinderen wordt. Niet alle kinderen komen 5 x in de week. Op deze manier komen ook de kinderen die minder vaak in de week komen, toch regelmatig in contact met MEMO. Een ander voordeel is dat wij hierdoor ook de muzikanten regelmatiger terug zien. Die worden echt herkend door de kinderen. Muzikanten kunnen hun eigen stukje verder uitbouwen.

Wat doet volgens jou live muziek met jonge kinderen?
Voor veel kinderen is het de eerste keer dat er iemand muziek voor ze speelt. Dit heeft altijd een positief effect op hun ontwikkeling. Wat dat betreft zijn jonge kinderen net een spons: alles wat nieuw is nemen ze op en slaan ze ook op. Op een later moment komt het er dan uit. Wat dat precies is is voor elk kind anders.
Het voordeel van live muziek is dat de kinderen zien wat er gebeurt. Ze kunnen soms de muziek ook letterlijk voelen en ze kunnen het instrument aanraken en zelfs uitproberen. De interactie tussen de kinderen en de muzikant is – als het goed is - groot. Dit heeft veel meer impact op de kinderen dan dat je een cd opzet.

Aan wekelijkse MEMO bezoeken hangt een prijskaartje. Hoe lossen jullie dat op?
Elk jaar organiseren wij een grote fancyfair. Hiermee halen we geld op voor allerlei leuke activiteiten en extra investeringen. Dit jaar sparen we voor een boshuisje in onze speeltuin, maar ook gaan we ervan kamperen, én we hebben elke week MEMO. Het grootste deel van de kosten betaal ik uit dit extra potje. Een klein deel komt uit mijn reguliere begroting.

Doen jullie andere bijzondere activiteiten voor of na en MEMO bezoek?
Als de artiest weggaat, gaan we aan tafel om met de kinderen wat te eten. Dan wordt er altijd nagepraat. Of er veel of weinig wordt nagepraat hangt ook af van wie er geweest is en of dat een grote indruk heeft achter gelaten bij de kinderen. Over het algemeen laten de dansers en mimespelers vaak een grotere indruk achter dan de muzikanten, maar dat kan ook liggen aan het feit dat zij veruit in de minderheid zijn met hun bezoeken. Verder pakken we heel vaak muziekboekjes, van Nijntje en Barba Papa. Daar staan heel veel tekeningen van instrumenten in, de kinderen doen die na. En ik heb een geluidenbandje, met allerlei geluiden van bijvoorbeeld een deurbel en de wind, maar ook van een viool, een harp en een piano. Als de kinderen een fluit horen gaan ze meteen met de vingertjes bewegen, als ze een viool horen zwaaien ze met hun armen en een denkbeeldige strijkstok door de lucht. Ik denk niet dat ze dat zonder MEMO hadden gedaan. En dan zijn er natuurlijk de bekende wc-rolletjes met rijst. Ja, die hebben wij ook gemaakt. 

Informeren jullie de ouders?
MEMO komt bij ons altijd om half tien. Dan zijn er altijd nog ouders op de groep. Die blijven soms achter de deur even meekijken. We hangen het A-viertje van de artiest altijd op het bord zodat de ouders bij het ophalen kunnen lezen wie er geweest is. In ons informatieboekje schrijven we standaard een stukje over MEMO en ik vertel er altijd over aan nieuwe ouders bij het kennismakingsgesprek. Ouders reageren altijd enthousiast op MEMO. Ze vinden het fijn en belangrijk dat MEMO wekelijks komt.

Onze altijd terugkerende slotvraag: wat is jouw meest memorabele moment?
Dit jaar kwam tijdens ons Paasontbijt Lies Beijerinck langs met haar Didgeridoo. Alle peuters zaten op dat moment nog in hun pyjama te eten. Zij was nog niet eerder bij ons geweest. Ze gaf zo’n wervelende show weg met haar Didgeridoo die een zgn. olifant was, dat alle kinderen slap van het lachen aan tafel zaten. Wijzelf waren zeer onder de indruk van haar uithoudingsvermogen en haar kunde om zo’n grote groep peuters te vermaken. Hier is nog lang over nagepraat.