Een nieuwe inspiratiebron

Maike Boezeman (34) is sinds een paar maanden Memo-artiest in Utrecht. Ze heeft een voorstelling voor Memo gemaakt met handpoppen. Haar verhaal gaat over Mamma Schaap die haar kind Edje kwijt is. Heeft Varkentje Edje toevallig gezien? En waarom is Krokodil zo boos en zingt hij niet meer? Samen met de kinderen luistert ze naar alle dieren en kunnen de kinderen zo mogelijk helpen. Met een muzikale noot erbij komt het waarschijnlijk allemaal wel goed.

Met welke mooie herinnering ga je de zomer in?
Met een beeld van blije gezichtjes. Van kinderen die hun schroom overwonnen en met een tandenborstel de kiezen van de krokodillenpop gingen poetsen. Hun zichtbare trots toen Krokodil zich na hun hulp beter voelde en eindelijk weer een liedje kon zingen. Ik heb gezien dat er echt iets gebeurt bij de kinderen.
Een ander mooi moment was dat een heel verlegen Varkentje bedolven werd door kusjes van de kinderen. Varkentje is wat verlegen en bang, maar dat spreekt blijkbaar erg aan.  Dat had ik niet verwacht.
De reacties van de kinderen zijn heel puur. Als mamma Schaap eindelijk haar verloren Kindje weer op schoot heeft, gaat er vaak een zucht van verlichting door de groep.  Hun intense beleving van het wel een wee van de handpoppen ontroert me.

Hoe kom je aan die poppen?
Ik heb de poppen zelf gemaakt, met de hand. De eerste pop, Mamma Schaap in de vorm van een rugzak, heb ik ongeveer acht jaar geleden gemaakt. Daarna heb ik een steenbokje gemaakt, maar die komt in de deze voorstelling  niet voor. Krokodil,  Varkentje en het kleine schaapje volgden. Inmiddels heb ik er ook een tovenaar, twee katten en een mol bijgemaakt, die voor een langere poppenkastvoorstelling gebruik.
De inspiratie gaat gewoon door. Vorige week, in de tram op weg naar een voorstelling, zag ik een wit hondje met een zwarte vlek bij zijn oog, en ik wist: dit wordt de volgende pop. Er ontbrak nog een hondje.

Hoe ben je bij Memo terecht gekomen?
Ik ben gevraagd door Sanne Spruijt, die mijn werk kent en mijn poppen had gezien. Haar eigen enthousiaste verhalen over Memo en haar plezier van de interactie met de kinderen zijn mij bijgebleven. Toen ik een half jaar later door haar benaderd werd om ook een voorstelling te gaan maken, heb ik dan ook toegezegd en zijn we samen aan de slag gegaan. 

En is het net zo leuk als je van tevoren had gedacht?
Nee, eigenlijk nog leuker.  Het werkt heel bevrijdend om voor ogen te houden dat de kinderen aan het verhaal het meest plezier beleven als ik er zelf ook van geniet. Ik word er weer een beetje kind van, waardoor de verhalen en ideeen makkelijker gaan stromen. Dat had ik niet verwacht! Het is een nieuwe inspiratiebron. 

Maike Boezeman (1975) werkt als zelfstandig communicatietrainer in o.a. het onderwijs  en ontwikkelt eigen (beeldend) materiaal voor haar bedrijf Solbris.